Chirurgia łokcia
– precyzyjna diagnostyka, nowoczesne leczenie
Specjalistyczna opieka w schorzeniach, urazach i przeciążeniach stawu łokciowego
Nowoczesna chirurgia łokcia
Zajmujemy się kompleksowym leczeniem schorzeń i urazów łokcia: od diagnostyki USG/MRI, przez leczenie zachowawcze i iniekcje pod kontrolą USG, po zabiegi artroskopowe i rekonstrukcyjne. Łączymy doświadczenie operacyjne z precyzyjną diagnostyką funkcjonalną, by jak najszybciej przywrócić pełen, bezbolesny ruch.
-
Blokady diagnostyczno – teraputyczne
-
Hydrodyssekcje
Obrazowanie
-
USG mięśni/ścięgien/kaletek z testami dynamicznymi
-
RTG (oś, zwapnienia, ciała wolne)
-
MRI/CT przy podejrzeniu uszkodzeń złożonych, chrząstki i więzadeł
Dla kogo jest ta konsultacja?
Dla osób z bólem łokcia, ograniczeniem ruchu, uczuciem przeskakiwania, niestabilnością, drętwieniem palców IV–V, po urazach sportowych i przeciążeniach.
Leczone schorzenia
Chirurgia łokcia obejmuje szeroki wachlarz schorzeń i urazów kończyny górnej. Dzięki współpracy specjalistów z różnych dziedzin możliwe jest kompleksowe leczenie każdego przypadku – od urazów sportowych po przewlekłe neuropatie.
Ekspert chirurgii łokcia
wieloletnie doświadczenie i nowoczesne techniki operacyjne
Najczęściej zadawane pytania
Jakie objawy mogą wskazywać na uszkodzenie struktur łokcia i wymagają konsultacji specjalistycznej?
Warto zgłosić się do specjalisty, gdy występuje ból utrzymujący się dłużej niż 2–3 tygodnie mimo ograniczenia obciążeń, nawracający ból przy pracy/sprcie, obrzęk lub tkliwość po stronie przyśrodkowej/bocznej, ograniczenie wyprostu lub zgięcia, uczucie „blokowania” stawu, przeskakiwanie, spadek siły chwytu, a także drętwienie/ mrowienie promieniujące do dłoni (szczególnie palca IV–V). Dodatkowym wskazaniem jest ból po urazie (upadek, skręcenie) oraz nawracające dolegliwości mimo rehabilitacji.
Jak przebiega diagnostyka bólu łokcia krok po kroku i jakie badania mogą być potrzebne?
Diagnostyka zwykle zaczyna się od szczegółowego wywiadu (kiedy boli, co nasila, praca/sport, urazy) i badania klinicznego (zakres ruchu, testy więzadłowe, ocena ścięgien oraz nerwów). Następnie, zależnie od podejrzenia, dobiera się badania: USG (świetne do ścięgien, więzadeł i oceny dynamicznej), RTG (zmiany kostne, zwapnienia, ciała wolne), a przy bardziej złożonych problemach MRI/CT (więzadła, chrząstka, struktury głębokie). W wybranych przypadkach pomocne są też procedury pod kontrolą USG (np. blokady diagnostyczno-terapeutyczne) do potwierdzenia źródła bólu.
Na czym polegają blokady diagnostyczno-terapeutyczne?
To precyzyjne podanie leku (często pod kontrolą USG), które pomaga potwierdzić źródło dolegliwości i jednocześnie zmniejszyć ból oraz stan zapalny. Metoda bywa elementem leczenia zachowawczego i planowania dalszej terapii.
Czym są hydrodyssekcje i kiedy się je wykonuje?
Hydrodyssekcja to małoinwazyjny zabieg wykonywany najczęściej pod kontrolą USG, którego celem jest precyzyjne „uwolnienie” nerwu od otaczających tkanek. Lekarz podaje płyn w okolice nerwu w taki sposób, aby oddzielić go od zrostów lub struktur powodujących podrażnienie i poprawić jego ślizg w tkankach.
Zabieg wykonuje się przy objawach sugerujących ucisk lub drażnienie nerwu w okolicy łokcia i przedramienia, takich jak mrowienie, drętwienie, ból promieniujący do dłoni czy osłabienie chwytu. Hydrodyssekcja bywa pomocna również po urazach lub zabiegach, gdy powstałe zrosty ograniczają ruchomość nerwu i utrwalają dolegliwości.
Procedura trwa zwykle kilkanaście minut, a po zabiegu wdraża się zalecenia dotyczące oszczędzania kończyny oraz rehabilitacji (m.in. ćwiczeń ślizgowych nerwu), aby utrwalić efekt i bezpiecznie wrócić do aktywności.
Kiedy potrzebna jest artroskopia łokcia i jak wygląda leczenie?
Artroskopia łokcia to małoinwazyjny zabieg wykonywany przez niewielkie nacięcia, z użyciem kamery i cienkich narzędzi. Umożliwia dokładną ocenę wnętrza stawu i jednoczesne leczenie – bez klasycznego „otwierania” łokcia. Najczęściej stosuje się ją przy dolegliwościach wynikających ze zmian wewnątrzstawowych.
Zabieg rozważa się m.in. wtedy, gdy ból i ograniczenie ruchu utrzymują się mimo leczenia zachowawczego, pojawia się „blokowanie” stawu, przeskakiwanie lub podejrzenie ciał wolnych. W trakcie artroskopii można np. usunąć ciała wolne, oczyścić staw ze zmian powodujących konflikt i ból, a w wybranych przypadkach uwolnić przykurcz, aby poprawić zakres ruchu.
Po zabiegu kluczowa jest dobrze dobrana rehabilitacja i stopniowy powrót do obciążeń – plan zależy od rozpoznania i zakresu wykonanych procedur. Kwalifikacja opiera się na badaniu klinicznym oraz dobranych badaniach obrazowych, które pomagają potwierdzić, że źródło problemu znajduje się w obrębie stawu.
